O włos od piwa Eugeniusz Dębski

Cadron nie tracił czasu na patrzenie do tyłu, wbił pięty w końskie boki i pochylił się na koniu. Gaber posłusznie runął z wichrem w zawody, zaraz wyprzedził Hondelyka. Gnali tak długą chwilę po chwiejnej skalistej drodze i nagle wypadli na równinę. Trzy, może cztery staggi przed nimi wznosiły się wysokie kamienne mury, kilkoma klinami wcinające się w równinę. Gaber sam przyśpieszył, ale Cadron na wszelki wypadek jeszcze raz trącił go piętami i dopiero teraz, oceniwszy drogę i uznawszy, że wierzchowiec poradzi sobie z nią nie gorzej niż on sam, obejrzał się za siebie. O długość konia pędził za nim Hondelyk i - Cadron widział to wyraźnie - delikatnie powstrzymywał swojego ogiera przed dzikim galopem, który wyniósłby go przed Gabera. Za Hondelykiem z wąwozu wyjeżdżało kilkudziesięciu jeźdźców okrytych surowymi skórami, z krótkim krzywymi szablami w ręku. Wymachiwali nimi, jakby chcąc poszatkować przed sobą powietrze i szybciej dogonić ściganych. Ich konie, małe, niskie, krępe z długim włosem na piersiach i bokach, wyciągnęły szyje i wyprężone, niemal nie kołysząc się w biegu, przebierały nogami w tak szalonym tempie, że pod ich brzuchami nie było widać kopyt, tylko kotłowała się tam mgła. Połykały przestrzeń szybciej chyba nawet niż goniący Hondelyka i Cadrona wicher. (fragment) 

Fabryka Słów 2009, ISBN: 978-83-7574-058-5, 125x205, 400 s., oprawa miękka

O włos od piwa Eugeniusz Dębski