Poemat heroikomiczny w literaturze polskiego oświecenia Roman Dąbrowski

Na temat polskiego poematu heroikomicznego napisano już sporo, koncentrując się - co zrozumiałe - na dziełach najwybitniejszych, szczególnie autorstwa Ignacego Krasickiego. Rzadziej spotyka się rozprawy dotyczące utworów Tomasza Kajetana Węgierskiego czy Jakuba Jasińskiego, zaś pozostałe teksty należące do tego gatunku przypominane są najwyżej sporadycznie. Istnieje więc potrzeba zaprezentowania szerszego obrazu polskiego poematu heroikomicznego w okresie oświecenia. Gatunek ten nie narodził się dopiero w tej epoce, ale jego żywotność i ranga nigdy nie były w literaturze polskiej tak znaczące. Nie ulega wątpliwości, że jest to w decydującej mierze zasługa Krasickiego, bo nierozerwalnie z poezją stanisławowską kojarzą nam się poematy o kocio-mysiej wojnie z czasów legendarnego Popiela czy o nie licujących z powagą osób duchownych sporach zakonników. Kunszt poetycki Księcia Biskupa Warmińskiego, jego inteligencja, znakomite wyczucie subtelnych niuansów znaczeniowych języka, postawiły ten gatunek u nas bardzo wysoko w kontekście pozostałych form literackich tej epoki. Także więc inni poeci próbowali sił w tym zakresie, osiągając rezultaty w wielu wypadkach bardzo interesujące, nie tylko dla historyka literatury.



Księgarnia Akademicka 2006, ISBN: 83-7188-734-5, 145x205, 510 s., oprawa miękka